حدیث نور

اشعاری از امام خمینی رحمه الله علیه

ساغر بيار و باده بريز و كرشمه كن كاين غمزه روح پرور جان و روان ماست

با دل تنگ بسوى تو سفر بايد كرد از سر خويش به بتخانه گذر بايد كرد ⁽¹⁾

بهار شد، در ميخانه باز بايد كرد بسوى قبله عاشق نماز بايد كرد ⁽²⁾

عشق دلدار چنان كرد كه منصور منش از ديارم به درآورد و سردارم كرد ⁽³⁾

مژده وصل به رندان خرابات رسيد ناگهان غلغله و رقص وطرب برپا شد ⁽⁴⁾

جان فداى صنم باده‏فروشى كه برش هستى و نيستى و بنده و شاهى نبود ⁽⁵⁾

كيست كاشفته آن زلف چليپا نشود ديده‏اى نيست كه بيند تو و شيدا نشود ⁽⁶⁾

من بخال لبت اى دوست گرفتار شدم چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس انا الحق بزدم همچو منصور خريدار سر دار شدم

جامه زهد و ريا كندم و بر تن كردم خرقه پير خراباتى و هشيار شدم

بگذاريد كه از بتكده يادى بكنم من كه با دست‏بت ميكده بيدار شدم ⁽⁷⁾

امام بر عشق اصرار دارند و مثل عاشق صادق بدون ريا و سالوس محو جمال و غرق ديدار معشوق حقيقى مى‏باشند و از تكفير و احتساب نمى‏ترسند:

دست آن شيخ ببوسيد كه تكفيرم كرد محتسب را بنوازيد كه زنجيرم كرد

آب كوثر نخورم منت رضوان نبرم پرتو روى تو اى دوست جهانگيرم كرد ⁽⁸⁾

از دلبرم به بتكده نام و نشان نبود در كعبه نيز جلوه‏اى از او عيان نبود ⁽⁹⁾

اما وى شمشير جهاد هم اضافه نموده‏اند:

خرقه صوفى و جام مى و شمشير جهاد قبله‏گاهى تو و اين جمله همه قبله‏نما ⁽¹⁰⁾